sprawę najważniejszą. W Nowym Testamencie Bóg przemawia do człowieka najbardziej bezpośrednio, przez swojego Syna, Jezusa Chrystusa. Jezus domaga się wiary w Siebie i w Tego, który Go posłał - Ojca. Tam, gdzie nie napotyka tej postawy, nie może pojednać człowieka z Bogiem, nie może go obdarzyć życiem Bożym, gdyż te dary wymagają świadomego, dobrowolnego przyjęcia. Ukazują to Jego cuda, najczęściej uzdrowienia, które Jezus czyni na znak swego zbawczego posłannictwa, domagając się jednak wiary.
czymś trudnym dla człowieka wierzyć i zawierzyć siebie. Woli on bowiem raczej działać i to działać po swojemu. Właśnie w tym jest ukryta pułapka zastawiona na nas. Podejmuję rozważanie z ubiegłego tygodnia dotyczące dzieł naszych i dzieła Boga w nas. Jezus dał odpowiedź, która zmienia całkowicie perspektywę. On mówi bowiem o jednym dziele Bożym. Jest nim wiara człowieka w Tego, którego posłał Ojciec, czyli wiara w Jezusa (zob. J 6,28n) i to, czego Ojciec w Nim i przez Niego dokonał. Aby
zostało zatwierdzone jako oficjalne wyznanie wiary Kościoła na Soborze w Chalcedonie w 451 roku. Ponieważ bardzo przypomina Wyznanie Wiary 318 Ojców przyjęte przez Sobór Nicejski I (325r. bywa nazywane Nicejsko -Konstantynopolitańskim Wyznaniem Wiary. Różni je to, że Konstantynopolitańskie Wyznanie Wiary zawiera rozwiniętą naukę o Duchu Świętym. Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. I w jednego Pana Jezusa Chrystusa,
i chwały. Uzdolnił go do poszukiwania Jego obecności w życiu, obdarował go jednak ze względu na wielką miłość wolnością- wolną wolą w której to człowiek się opowiada za Bogiem lub przeciw Niemu. Życie wieczne w Niebie czeka tych którzy opowiedzieli się za Bogiem. Wierzymy, że Bóg nas Kocha i zależy Mu na nas i na naszym szczęściu. Okazuje nam dobroć i obdarza pełnią życia w Chrystusie. Dlatego wyznajemy, że każdy człowiek bez względu na jego stan posiadania, płeć, orientację seksualną, rasę,
więc, gdy przynajmniej od czasu do czasu uświadamiamy sobie prawdę o nas samych i o tym, czego Bóg wobec nas, dla nas i w nas dokonuje. Bywa często, że długo musi On czekać na odkrycie przez nas tego, byśmy Mu pozwalali działać według Jego zamysłu i systemu. Przyjęcie tego dzieła Boga przez nas i w nas nie jest wcale łatwym momentem dla naszego życia i wymaga wysiłku odkrywania a także pokory przyjmowania. Jednym z zasadniczych problemów człowieka jest bowiem jego „protagonizm”. Jest bowiem
Bóg nie wstydzi się być nazywany ich Bogiem, gdyż przygotował dla nich miasto. Przez wiarę Abraham poniósł na ofiarę Izaaka, gdy był wystawiony na próbę, i ofiarował jednorodzonego, on, który otrzymał obietnicę, do którego powiedziano: Od Izaaka nazwane będzie potomstwo twoje. Sądził, że Bóg ma moc wskrzeszać nawet umarłych; toteż jakby z umarłych, mówiąc obrazowo, otrzymał go z powrotem. Przez wiarę Izaak udzielił Jakubowi i Ezawowi błogosławieństwa, zapewniającego przyszłość. Przez wiarę
Dziewicy mocą Ducha Świętego. Jako pokorny Sługa – żył, cierpiał i zmarł na krzyżu. Został pochowany, zmartwychwstał, wstąpił na niebiosa, by być z Ojcem, skąd powróci. Jest wiecznym Zbawicielem i Pośrednikiem, który wstawia się za nami i przez którego wszyscy ludzie będą osądzeni. Wierzymy, że Bóg w Chrystusie świat ze sobą pojednał. Dobrowolna ofiara Chrystusa na krzyżu jest doskonałą i wystarczającą ofiarą za grzechy całego świata, zbawiającą człowieka od wszelkiego grzechu. Wierzymy,
(i to tego, którego się prześladuje) i pytać, co czynić, to sprawa wygląda inaczej. Nie jest to takie proste do zaakceptowania a nawet trudno o tym konkretnie myśleć. W tym tkwi jednak cała istota rozumienia historii życia człowieka jako prowadzonej przez Pana Boga. W związku z tym przyznaję, że przedstawiane przeze mnie katechezy mogą być słusznie uważane za trudne. Ich „trudność” – moim zdaniem – tkwi zasadniczo w tym, że w ogóle jest nam trudno dać się prowadzić i odkrywać we własnym życiu
było w życiu tylu jemu współczesnych uczonych w Piśmie i faryzeuszy; tak też bywa często w życiu wielu chrześcijan, mimo że przyjęli chrzest. Nie zawsze bowiem odkryli prawdę Ewanglii a często też nie dali się tej prawdzie odkryć, tzn zdemakować w sobie starego człowieka i wejść w nawrócenie. Człowiek, gdy poznaje miłość Boga, zostaje uzdolniony, by iść za Jego wezwaniem i w ten sposób dalej Go poznawać. Wówczas także, wchodząc w głębię swego wnętrza, poznaje siebie jako stworzonego na obraz